05-04-11

DE LINKSE KERK

linkse kerk

De linkse kerk

Een treffende benaming voor zij die zichzelf links en centrum links noemen.
Een brede kerk van klein links over GROEN tot alle lokale schakeringen van SPA (Hoe hopelozer in de oppositie hoe linkser, des te langer in de meerderheid des te rechtser.).

De gelijkenissen met de katholieke kerk zijn treffend, pijnlijk, ja genant.
De taboes even talrijk als schadelijk voor de samenleving.

Zoveel hoofden, zoveel zinnen en elkeen heeft de beste interpretatie en invulling van het geloof gevonden.
De eigen fouten worden zelden en steeds decennia na de feiten erkend, maar de actuele versie is al-bij-al-de-beste. Perfectie is nu eenmaal niet van deze wereld...

Nederlagen worden verbloemd en zijn steeds de schuld van anderen, zeker nooit van de huidige leiders.

Tot en met het voorlopig historisch dieptepunt van de laatste peilingen, hoorde ik nog nooit één kopstuk openlijk toegeven dat er ook maar iets ernstig mis was met de aanpak, de standpunten, de organisatie, de beslissingen uit het verleden van de laatste tien-twintig jaar.

De boodschap is uitstekend maar komt niet over... de media en de kiezers zijn hieraan schuldig, niet de toppers.

Af en toe wordt er eens eentje in de hoek gezet, maar dat heeft dan te maken met puur persoonlijke, karakteriële redenen.
De jarenlange opstelling van dit ‘karakter’ in de eerste ploeg wordt niet in vraag gesteld.

Een overloper gaat in de ban en hoe men voorheen zolang nauw kon samenwerken is een mysterie.
Lagere rangen ergerden zich al jaren aan dat individu, maar die moesten zwijgen en wisten niet wat goed was voor de partij.

De vuile was werd binnengehouden, maar ook nooit gewassen.

Eerlijke evaluaties kunnen pas als het veel te laat is, en dan gebeuren ze ook niet omdat men nu moet bezig zijn met de problemen van vandaag...

De disfuncties, de heilige huisjes en de taboes van het klerikale apparaat, gelden ook in de linkse kerk: de leiders zijn onfeilbaar en de goede naam wordt tot in het absurde, ja tot in het sociaal-criminele beschermd, ten koste van al de rest.

Zelfs de verschrompeling van deze instituten is isomorf, evenals de drogredenen voor het debacle.

Vraag eens aan een volksvertegenwoordiger-ster van de SPA om één betekenisvolle fout op te noemen van zichzelf en de leiding...

Geen mea culpa.
Wel allen samen naar het Te Deum.
Eigendunk eerst.

En dat de rest nog verderfelijker is voor een eerlijke maatschappij, begint steeds holler te klinken.

De commentaren zijn gesloten.